de wijsgeer en de verloren zoon

Wat ons overkomt, hoe we ermee omgaan, de keuzes die we maken, onze droefheid als we falen en vreugde als het lukt; daarover spreken we doorgaans met elkaar. Maar soms verdonkeremanen we wat fout gaat, als we de verkeerde afslag genomen hebben of onze draagkracht werd overvraagd. Zomaar uit schaamte of gegriefd. Blijven we dan alleen achter? Een vraag die zich weleens voordeed in gesprekken met ouders en kinderen, toen de schrijver van dit boek werkzaam was als kinderpsychiater. In vier verhalen, ontleend aan wat in zijn spreekkamer werd verteld of verzwegen, peilt hij de betekenis van zulke lotgevallen. Wanneer is het goed voorbij het vakgebied te kijken? Zijn er sprekende zoekschema’s op het grensvlak tussen professie en solidariteit? Waarheen gidst het humanisme een mens in zijn soms kwetsbare bestaan? Waar komen we uit als we in het voetspoor treden van denkers als Hannah Arendt, Spinoza of Albert Camus?