Boek van de week door Femke

Wat een wonderschoon boek is dit. Een boek dat je de wereld om je heen bijna laat vergeten. Zodra je eraan begint, wil je door: nog een hoofdstuk, nog een paar pagina’s. En voor je het weet, sla je de laatste pagina om.

Het verhaal draait om Maddie. Op een ochtend wordt zij wakker en ineens is alles anders. Het hele dorp is verlaten. Geen ouders, geen vrienden, geen buren. Niemand. De elektriciteit werkt niet meer, telefoons zijn uit de lucht en Maddie heeft geen idee wat er gebeurd is. Alleen de hond van de buren is er nog. Hij wordt haar beste vriend, haar gezelschap en haar houvast in een wereld die ineens leeg en stil is geworden.

Toen ik begon in dit boek moest ik heel even denken aan Alleen op de wereld. Dat gevoel van verlatenheid en overleven zit er ook in. Tegelijkertijd doet het denken aan spannende Netflix-series, zoals Paradise, waarin de wereld plotseling stilvalt en de uitverkorenen vluchten naar een ondergrondse wereld. En ergens riep het bij mij ook de sfeer op van Albatros, door die mysterieuze en beklemmende eenzaamheid.

Wat dit boek zo bijzonder maakt is de manier waarop het geschreven is. Het is best een dikke pil, maar het bestaat uit hele korte zinnen die soms bijna lezen als een gedicht. Daardoor vertraag je vanzelf tijdens het lezen. Je staat stil, voelt mee, leeft mee. De vorm versterkt het verhaal enorm. Het is knap geschreven en juist door die eenvoud komt het soms extra hard binnen.

Maar boven alles is Alleen een boek over overleven. Want als er niets meer over lijkt te zijn op de wereld, hoe houd je jezelf dan staande? Hoe blijf je hoop houden?

Ik zou dit boek echt aan heel veel kinderen willen aanraden. Volgens mij is het geschikt vanaf een jaar of tien, maar eerlijk gezegd denk ik dat volwassenen hier net zo van onder de indruk zullen zijn. En misschien is het nog wel mooier om het samen (voor) te lezen.

Echt, ga dit boek lezen.