De sabbat & vernieuwing van de moderne mens

Zo beschreef Abraham Joshua Heschel zichzelf in 1965. In 1907 werd hij geboren in Warschau in een chassidisch gezin. In 1935 promoveerde hij in Berlijn en werd in 1934 docent aan de Hochschule für die Wissenschaft des Judentums. In 1937 volgde hij Martin Buber op aan het Jüdische Lehrhaus in Frankfurt am Main, opgericht door Franz Rosenzweig. Het jaar daarop wezen de nazi’s hem uit naar Polen. Zes weken voor de Duitse inval kon hij naar Londen vluchten, waar hij het Instituut voor Joodse Studies oprichtte. In 1940 vestigde hij zich in de Verenigde Staten, werd hoogleraar aan het Union Theological Seminary te New York. Hij stierf in 1972. In zijn inleidende essay bij Roman Vishniacs 'Polish Jews, a pictorial Record' schrijft Heschel: ‘De kleine joodse gemeenschappen in Oost-Europa waren als heilige teksten die open lagen voor de ogen van God, zo dicht lagen onze gebedshuizen bij de Sinaï. In de bescheiden houten synagogen reinigden de Joden hun gemoed en vervolmaakten zij hun gelijkenis met God. In hen ontstond een onbegrensde wereld van innerlijkheid, een Thora in het hart. Zelfs gewone mensen wisten hoe zij de uren van de werkdagen met mystieke schoonheid konden vullen. Het was geen toeval dat de Joden van Oost-Europa alledaagse scholing afwezen. Zij verachtten de wetenschap niet, maar zij geloofden dat een beetje edelmoedigheid duizendmaal waardevoller was dan alle profane wetenschappen, dat het belangrijker is om elke dag te bidden: Mijn God, bewaar mijn tong voor het kwade en dat het overpeinzen van de Psalmen de mens met meer mededogen vervult dan de studie van de Romeinse geschiedenis… Hun leven was georiënteerd op het spirituele. De huidige generatie heeft nog de sleutels tot de schat. Als wij deze rijkdom niet aan het licht brengen, zullen de sleutels met ons het graf ingaan en de voorraadschuur van de generaties zal voor altijd gesloten blijven.’

Er zijn nog geen reviews van dit product.