Boek van de week door Femke

Nu het buiten weer echt koud is, voelt dit als een bijzonder passende boekentip. Ik las de nieuwste uitgave van het boek Een vrouw in de poolnacht van Christiane Ritter, waarin het verhaal wordt begeleid door persoonlijke pentekeningen en aquarellen van Ritter zelf. Het boek werd al eerder uitgegeven in 2018.

Het verhaal speelt zich af in een tijd voordat de moderne technieken hun intrede deden; we kunnen er nu nog nauwelijks zonder. Het maakt de leeservaring des te indrukwekkender.

In de zomer van 1934 reist Christiane Ritter naar het Hoge Noorden. Haar man Hermann is na een wetenschappelijke expeditie op Spitsbergen gebleven en vraagt haar om hem te volgen. Ze twijfelt. Kan zij, opgegroeid in Europa, wennen aan de kou, de stilte en de lange duisternis van het poolgebied? Toch besluit ze te gaan.

Samen met Hermann en de Noorse jager Karl betrekt ze een eenvoudige, afgelegen hut op het noordelijkste punt van Spitsbergen. Een jaar lang leven ze daar met nauwelijks meer dan de natuur om zich heen. Geen technische hulpmiddelen, geen comfort, alleen de ruige omgeving en de onmetelijke leegte.

Tijdens de lange wintermaanden zijn de mannen vaak op jacht en blijft Christiane alleen achter. Soms verlaat ze de hut om na een sneeuwstorm de deur weer vrij te graven. In haar verhaal beschrijft ze unieke, intense ervaringen en hoe ze standhoudt in deze overweldigende witte wereld.

Wat mij zo raakt, is de manier waarop natuur en innerlijk leven in elkaar grijpen. De uitgestrekte sneeuwvlaktes, het steeds wisselende licht, de eindeloze dagen en nachten. Ze spiegelen de gemoedstoestand van de vrouw. Wat als je alleen op de wereld bent?

Het verhaal is ingetogen. Geen overdaad aan woorden, maar zinnen die precies genoeg zeggen om ruimte te laten voor de lezer. Het is een boek dat je uitnodigt om te vertragen, om af en toe even op te kijken en de stilte toe te laten. En eerlijk is eerlijk, dat was heerlijk in de hectische tijd van onze verhuizing.

Een vrouw in de poolnacht is een boek voor lezers die houden van verhalen waar niet per se heel veel gebeurt. Maar waar de stilte en de ontberingen zijn werk doen. En het laat je een andere dimensie van tijd ervaren. Soms zou ik ernaar kunnen verlangen. 

En misschien, als je het dichtslaat, merk je dat je zelf ook een klein beetje bent meeverhuist. Niet naar het Noorden, maar naar een stillere plek in jezelf.