Boek van de week door Femke

Waar de suikerbieten groeien is een roman, gebaseerd op een waargebeurd verhaal en neemt de lezer mee naar het platteland van het begin van de twintigste eeuw. De uitgever tipte dit boek en het trok meteen mijn aandacht.

Centraal staat Mina Gerrits, een vrouw die wordt beschuldigd van de moord op haar man. Het dorp heeft al snel zijn oordeel klaar, maar Mina zelf houdt haar hele leven vol dat zij onschuldig is. Wat volgt is een verhaal over schuld en onschuld, over vooroordelen en over de kracht van verhalen die generaties lang blijven rondzingen. Mensen die achter je rug om praten en het niet goed met je voor hebben. Minachting en achterklap. Maar ook mensen die voor je door het vuur gaan en je blijven steunen. Wie uiteindelijk gelijk heeft blijft lange tijd onduidelijk. Wie kent het ware verhaal?

Mina heeft nooit willen vertellen wat er precies is gebeurd. Aan het einde van haar leven klopt Anna bij haar aan. Anna doet onderzoek naar eeuwelingen en hun levensverhalen. Zo stuit ze op het verhaal rond Mina en wil graag met haar in gesprek. Gaandeweg lijken de twee een gedeelde geschiedenis te hebben en doet Mina steeds meer uit de doeken. Maar of het hele verhaal werkelijk wordt verteld blijft tot het laatste moment spannend.

De verschillende generaties in het boek geven een mooi tijdsbeeld. Je ziet hoe het leven zich door de jaren heen ontwikkelt en hoe de positie van de vrouw langzaam maar zeker verandert. Waar vrouwen vroeger vaak afhankelijk waren van hun omgeving en weinig ruimte hadden om hun eigen verhaal te vertellen, ontstaat er in latere generaties meer zelfstandigheid en een eigen stem. Die ontwikkeling maakt het verhaal extra interessant en geeft het boek een bredere historische gelaagdheid.

Het is een fascinerend verhaal, temeer omdat het zich hier in het Noorden heeft afgespeeld. Dat geeft het boek een extra laag en maakt het voor ons als lezers uit deze regio misschien nog wel interessanter. De schrijfstijl van Esther Sloots is plezierig en zeer toegankelijk, waardoor het verhaal vlot leest. Tegelijkertijd moet ik eerlijk zeggen dat ik er misschien nog iets meer van had verwacht. Het blijft hier en daar wat romanachtig en had wat mij betreft soms nog wat meer diepgang mogen hebben.

Dat neemt niet weg dat ik het met plezier heb gelezen. Het is een intrigerend verhaal dat prettig wegleest en nog lang blijft rondzingen. Zeker voor lezers die genoten hebben van Het Pauperparadijs of De vondeling van Veenhuizen is dit een boek dat ik van harte kan aanraden.