Boek van de week door Femke

Eigenlijk is het een beetje beschamend, maar ik durf het hier wel te zeggen. Ik had nog nooit een boek van Anna Enquist gelezen. Sterker nog: ik was behoorlijk bevooroordeeld en had er zelfs wat een negatief beeld bij. Totdat ik mezelf eens wakker schudde en hardop tegen mezelf zei: kom op Femke, probeer het gewoon. Wie niet waagt, die niet wint.

En zo begon ik, met een licht gekleurde bril, aan de nieuwste roman van Enquist. Na tien pagina’s was ik al om. Wat is dit goed. Prachtig taalgebruik, mooie zinnen, en een verhaal dat me direct raakte.

Het boek draait om Erna. Een oudere, wat mokkende vrouw, bij wie je meteen voelt dat het grootste deel van haar leven achter haar ligt. Een leven met diepe dalen en hoge pieken. Ze lijkt berustend, zonder grote wensen of plannen.

Tot er onverwacht iemand bij haar aanbelt. Een jonge vrouw die net een carrièreswitch heeft gemaakt en in de thuiszorg werkt. Haar taak is om mensen te bezoeken die mogelijk zorg nodig hebben. Erna weet van niets en wijst haar in eerste instantie resoluut af. Maar ergens is er meteen een klik tussen de twee. En dat is het begin van een bijzondere vriendschap.

Het leven wordt voor Erna steeds moeilijker. Het grote inleveren is begonnen. Maar samen proberen ze er nog iets moois van te maken. En dat lukt. Tot het einde toe. Ik heb veel respect voor de manier waarop Erna, rekening houdend met haar omgeving, toch haar eigen wensen blijft volgen.

Ik heb enorm genoten van dit boek. Al zijn er hier en daar passages die wat mij betreft wat voorspelbaar zijn, bijna een tikje stereotiep. Maar dat doet weinig af aan het geheel.

Tijdens de Boekenweek was dit mijn tip, en eerlijk gezegd: die tip houd ik nog wel even vast. Dit boek is echt de moeite waard. En Anna Enquist heeft bij mij een totaal nieuwe plek gekregen op de lijst van favoriete — en minder favoriete — auteurs.